دویدم و دویدم جای دوری رسیدم

چشام یهو سیاه شد از اون چیزا که دیدم

دویدم و دویدم چه چیزا که ندیدم

از جاده ها گذشتم به جبهه ها رسیدم

چه قدر شلوغ پلوغ بود صدای ترکش و تیر

هرکی که بود کشته شد چه پولدار و چه فقیر

دویدم و دویدم به مرز خون رسیدم

آسمونش سیاه بود تا اونجا که می دیدم

کمی جلوتر رفتم پاهام به چیزی خوردش

انگاری یک قناری به زیر پاهام مردش

حالم یهو خراب شد سرم چرا گیج میره؟

دیدم که یک بسیجی داره جلوم میمیره

پام خورده بود به یک دست که قطع شده از بدن

صاحب اون جلوتر شده شهید میهن

از اون شهید گذشتم خیلی سریع دویدم

یک دفعه خوردم زمین دیگه نپرس چی دیدم

چی بگم از اون همه جنازه بی کفن

برای بعضی هاشون سری نبود رو بدن

بعضی ها پا نداشتن دست بعضی ها قطعه

از بعضی ها نمونده چیزی حتی یه قطعه

دیدم یهو میون اون همه نعش بی جون

یکی لباشو وا کرد داره میگه حسین جون

رفتم و دیدم یکی زیر چند تا جنازه

زخمی اما انگار از همه بی نیازه

چه لبخند قشنگی روی لبای خشکش

چشمش به آسمون بود یه انگشتر تو مشتش

دویدم و دویدم آخر خط رسیدم

یکدفعه خوردم زمین دیگه چیزی ندیدم

شعر از اوحدی(روح الله)

_(دانلود)_

+++++++++++++++++++++++++++++++++

سالها بر لب من لاف مسلمانی بود

سالها در دل من آتش شیطانی بود

سالها بود که من بنده شیطان بودم

سالها بود که من جاهل و نادان بودم

از بدی بدتر و از معصیتم روی سیاه

همه جا رفتم و تا حلقه زدم بر در شاه

شاه عالم چو در خانه رحمت بگوشود

از جمال رخ ماهش زده ام سر به سجود

چند سالی است که در سجده این بارگهم

از دم رحمت او کم شده بار گنهم

سر ز خاکش نکشم تا که به هستی باشم

شد اگر دست دهد خاک به راهش باشم

من کجاخاک کف پای حسینم به خدا

من اگر خاک سرایش بشوم ترس کجا؟

من اگر ذره ای از گرد حریمش باشم

روز محشر چو کبوتر به حریمش باشم

باز هم شرم ز محراب نگاهش دارم

باز هم سر به سر سجده عشقش دارم

من کجا بنده شوم عرش به پایش افتد

من کجا خاک که افلاک به پایش افتد

 شعر از : اوحدی