جهه یعنی دشت شیران و پلنگ

جبهه یعنی خون وخون و خون وخون

جبهه یعنی جنگ با مردان دون

جبهه معنایی فراتر می دهد

بر دل دل مردگان پر می دهد

جبهه معنایش فقط پیکار نیست

جبهه ها تنها زمین و خار نیست

جبهه پیشانی به مهر کربلاست

جبهه تنها جای مردان خداست

مرد می خواهد به گود قتلگاه

چشم می خواهد به دستان خدا

جبهه جای مرد میدان بوده است

جای لبهای عطش آلوده است

جبهه یعنی اشک یعنی انتظار

انتظار یار بر دیدار یار

جبهه یعنی قطره ای خون از دلی

جبهه یعنی جنگ عقل و جاهلی

جبهه معنایش بلند است و جداست

لیک دانم جای مردان خداست

شاعر:اوحدی

هیچ می دانی دلم پر خون ز چیست ؟

تا کنون پرسیده ای از چیستی ؟

هیچ می دانی ز نسل کیستی ؟

تا کنون خاری به دستت رفته است ؟

تا کنون دستی سرت را بسته است ؟

تا کنون از ترس شب رنجیده ای ؟

تا کنون نور شفق را دیده ای ؟

چند باری بند کفشت پاره شد ؟

مادرت بر زخم پایت چاره شد ؟

چند بار از گشنگی خوابت نبرد ؟

جوجه گنجشکت به دستت جان سپرد ؟

تا کنون پیش آمده غمگین شوی ؟

یا ه خون زخم خود رنگین شوی ؟

جیبت آیا خالی از پول پدر

دستت آیا خورده بر لولای در ؟

مد روز و چرخه تیپ و لباس

روز و شب در کافه شاپی با کلاس

با لباسی شر و در با اسم روز

کفش اسپرت ستی با رنگ روز

بند چرم و خط چشم و رنگ لب

با لباسی پاچه کوتاه یک وجب

روزگاری مد روز ما چه بود؟

رنگ خاکی بر تن رزمنده بود !

کافه شاپ ما پر از تیر و تفنگ

گردش ما در وسط میدان جنگ

کفش روز آن زمان رنگ سیاه

پوتین چرمی و بر سر یک کلاه

جای بند چرم در دستم تفنگ

ورزش و عشق و صنایم با تفنگ

پاچه های گت شده در خاک و گل

حسرت یک خواب راحت را بدل

در فضا پیچیده یکدم بوی سیب

دائما بر لب دعا ام الجیب

شب زمان حمله و جنگ و نبرد

نغمه العفو با دلها چه کرد !

در میان راه از دنیا جدا

رفتن از ما بود و بعدش با خدا

رفته ایم و گشته ایم و دیده ایم

از گل باغ شهادت چیده ایم

بعد ما جنگ میان اشک و چشم

بعد چندی دل مزار گند خشم

خشم دشمن در دل و جانها چه شد ؟

جای پای عشق در جانها چه شد ؟

رگ به رگ های تنم آلوده است

روزگاری جای ترکش بوده است

بوده نام بوترابم روی دل

از علی و فاطمه گشتم خجل

من که نام شیعه بر دوشم گران

پس چرا بنشسته ام با دشمنان !

کافران امروز در قلب منند

بر لباس و کفش من سر می زنند

خواهر من با لباس تنگ تنگ

ای برادر باد بر نام تو ننگ

دین و ایمان ارزشش را باد برد

از فروش دختری یک مرد مرد

غیرت و مردانگی را سوختند

بر خیال خود تمدن دوختند

یک پسر با بنز خود ویراژ رفت

در خیابان دختری تاراج رفت

گر بمیریم و اگر بی چند و چون

سر کشم از خشم خود جامی ز خون

حق ما جر مرگ با خفت که نیست !

بر گناهمان دمی مولا گریست !

شاعر :اوحدی